704.

704. u drugim kalendarima
Gregorijanski kalendar	704; DCCIV
Ab Urbe condita	1457
Asirski kalendar	5454
Bengalski kalendar	111
Berberski kalendar	1654
Budistički kalendar	1248
Burmanski kalendar	66
Bizantijski kalendar	6212–6213
Kineski kalendar	癸卯年 (Vodeni Zec); 3400 ili 3340; — do —; 甲辰年 (Drveni Zmaj); 3401 ili 3341
Koptski kalendar	420–421
Diskordijanski kalendar	1870
Etiopijski kalendar	696–697
Hebrejski kalendar	4464–4465
Hindski kalendari
- Vikram Samvat	760–761
- Šaka Samvat	626–627
- Kali Juga	3805–3806
Holocenski kalendar	10704
Iranski kalendar	82–83
Islamski kalendar	84–85
Julijanski kalendar	704; DCCIV
Korejski kalendar	3037
Minguo kalendar	1208 prije Tajvana; 民前1208年
Seleukidska era	1015/1016 AG
Tajlandski solarni kalendar	1246–1247
	Ova kutija: pogledaj; razgovor; uredi;

Godine:

Decenije:

Vijekovi:

◄ | 7. vijek | 8. vijek | 9. vijek | ►

Godina 704. (DCCIV) bila je prijestupna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. Oznaka 704. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

Događaji

Nakon što je proveo skoro deceniju s Hazarima (turskim plemenom koje kontrolira Stepsko carstvo), svrgnuti car Justinijan II bježi iz svog egzila u Hersonu (Krim). Bježi uz pomoć Busira, vladara (kagana) Hazara, koji ga ženi njegovom sestrom Teodorom.^[1]
Jesen – Car Tiberije III pokušava podmititi Busira i šalje dva hazarska zvaničnika, Papatzysa i Balgizzina, da ubiju Justinijana, koji upozoren od strane svoje supruge, bježi u Bugarski kanat, osiguravajući pomoć bugarskog vladara Tervela, u zamjenu za finansijske usluge.^[2]
Arapsko-bizantijski rat: Bizantijske ekspedicione snage pod Heraklijem (bratom Tiberija III) poražava i uništava emevijsku vojsku (10.000 ljudi) kod Sisija (moderna Turska) pod Jazidom ibn Hunajnom, ubijajući većinu i vodeći ostale u lancima u Konstantinopol.^[3]

Arapsko osvajanje Armenije: Muslimanski Arapi, pod vodstvom Abdullaha ibn Abdulmalika (sina halife Abdulmalika ibn Marvana) i njegovog amidže Muhammeda ibn Marvana, napadaju Armeniju i guše antiarapsku pobunu.^[4]
Zima – Abdullaha ibn Abdulmalik je pozvan iz Armenije da služi kao guverner Egipta. Zahtijeva da se vladini poslovi obavljaju na arapskom umjesto na koptskom. Njegov mandat je obilježen glađu i korupcijom.

Kralj Æthelred I abdicira s prijestolja nakon 30-godišnje vladavine i postaje opat u Bardneyju (Lincolnshire). Nasljeđuje ga nećak Cenred (Coenred), sin pokojnog kralja Wulfherea, koji postaje vladar Mersije.
14. decembar – Kralj Aldfrith od Northumbrije umire nakon 20-godišnje vladavine. Njegov prijestolje preuzima Eadwulf I, nepoznatog porijekla. Wilfrid putuje u Driffield kako bi podržao Eadwulfa, ali njegovi prijedlozi su odbijeni (približan datum).

Car Tridu Songtsen poginuo je u bitci, a nasljeđuje ga majka Khri ma lod, koja je postala de facto vladarica Tibetanskog carstva. Ona je započela masovno širenje u Tarimski bazen i sjevernu Kinu.

30. mart: Uskrs^[5]. Monasi Sjeverne Irske odriču se svojih liturgijskih običaja kako bi se priklonili principima Rima^[6].

↑ Fine, John V. A. Jr. (1991) [1983]. The Early Medieval Balkans: A Critical Survey from the Sixth to the Late Twelfth Century. Ann Arbor: University of Michigan Press. p. 74. ISBN 0-472-08149-7.
↑ Treadgold, Warren (1997). A History of the Byzantine State and Society. Stanford, California: Stanford University Press. pp. 339–340. ISBN 0-8047-2630-2.
↑ Venning, Timothy, ed. (2006). A Chronology of the Byzantine Empire. Palgrave Macmillan. p. 189. ISBN 1-4039-1774-4.
↑ Treadgold, Warren (1997). A History of the Byzantine State and Society. Stanford, California: Stanford University Press. p. 339. ISBN 0-8047-2630-2.
↑ Denis Diderot, Jean Le Rond d'Alembert, Pierre Mouchon Encyclopédie, Volume 18. Éditeur J. L. Pellet, 1779
↑ William Bright Chapters of Early English Church History. READ BOOKS, 2008 (ISBN 978-1-4086-7889-3)
↑ Cooper, J. C. (2013). Dictionary of Christianity. Abingdon, Oxon. p. 2. ISBN 9781315074047.